ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਕਿਉਂ ਹੈ? – ਲੇਖਕ ਅੰਮ੍ਰਿਤਪਾਲ ਸਿੰਘ ਸਚਦੇਵਾ ਯੂਕੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਗਲੋਬਲ ਸਿੱਖ ਕੌਂਸਲ

ਅੱਜ ਅਸੀਂ 21ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਉਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਜੀਅ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸਮਾਜਿਕ ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਨਸਿਕਤਾ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਦਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ-ਲਾਜ ਜਾਂ ਸਮਾਜਿਕ ਮਰਿਆਦਾ ਦਾ ਡਰ,ਗੁਨਾਹ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਪਦਾਰਥਵਾਦੀ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸਖ਼ਤ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਡਰ ਹੀ ਕਿਸੇ ਅਪਰਾਧੀ ਨੂੰ ਜੁਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ‘ਕਾਨੂੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ’ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਣੀ ਬਣਦਿਆਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ honour (ਅਦਬ) ਲਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੰਬਣੀ ਛੇੜ ਦੇਵੇ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਇਸ ਕੋਝੀ ਹਰਕਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਉਮਰ ਕੈਦ ਵਰਗੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਗੁਨਾਹ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।

ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪੰਥ ਦੇ ਸੂਰਬੀਰ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਸਰੂਪ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਅਸਹਿ ਤੇ ਅਕਹਿ ਕਸ਼ਟ ਸਹਾਰੇ ਹਨ। ਮੁਗ਼ਲ ਕਾਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ੀ ਨੇ ਸਾਡੇ ਗੁਰਧਾਮਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੌਮ ਦੇ ਸੂਰਬੀਰਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਡਟ ਕੇ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਵਿੱਚ ਅਣਗਿਣਤ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਖ਼ੂਨ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਅੱਜ ਦੇ civilised society (ਸੱਭਿਅਕ ਸਮਾਜ) ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਮਸਲਾ ਸੰਵਿਧਾਨ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਦਾਇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਹੱਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਸਾਡਾ ਇਹ ਫ਼ਰਜ਼ ਬਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਈਏ ਅਤੇ ਸਰਕਾਰ ਪਾਸੋਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰੀਏ ਜੋ ਸਾਡੀ ਆਸਥਾ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਸਕੇ। ਅੱਜ ਸਵਾਲ ਇਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਇੰਨੇ ‘ਸਿਆਣੇ’ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਅਦਬ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਵਾਉਣਾ ਗਲਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਇਹ ਮਸਲਾ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਜ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਹੋਂਦ ਅਤੇ ਅਣਖ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

ਕੁਝ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਸਾਡਾ ਗੁਰੂ ਤਾਂ ਗਿਆਨ (ਸ਼ਬਦ) ਹੈ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।” ਰੂਹਾਨੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਹੈ ਕਿ ਗੁਰਬਾਣੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਿਟਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਅਸਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਫ਼ਰਕ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਪਾਵਨ ਸਰੂਪ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਾਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਅਣਖ ‘ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਰਾ ਸੋਚੋ, ਜੇ ਕੋਈ ਸਾਡੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੋਲ਼ੇ, ਤਾਂ ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚੁੱਪ ਬੈਠਾਂਗੇ ਕਿ “ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਤਾਂ ਘਰ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਇਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਗਜ਼ ਹੈ”? ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ! ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੀ ਮੰਨਾਂਗੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੁੜਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਕਿਤਾਬ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ‘ਹਾਜ਼ਰ ਨਾਜ਼ਰ’ ਅਤੇ ‘ਜਾਗਤ ਜੋਤਿ’ ਗੁਰੂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਹ ਹੈ ਜਿਸ ‘ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੋਝੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸਾਡੀ ਜਾਨ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ।

ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਣਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਈ ਮੁਲਕਾਂ ਵਿੱਚ blasphemy (ਈਸ਼ਨਿੰਦਾ) ਵਿਰੁੱਧ ਸਖ਼ਤ ਕਾਨੂੰਨ ਹਨ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੇ ਰਹਿਬਰਾਂ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਪਮਾਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਜੁਰਮ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨਾ ਸਾਡਾ ਜਮਹੂਰੀ ਹੱਕ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੁਪਰੀਮ ਕੋਰਟ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੂੰ ਇੱਕ juristic person (ਜੀਵੰਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ) ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਾਨੂੰਨੀ ਮਾਨਤਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜ਼ਰਾ ਸੋਚੋ, ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਆਮ ਇਨਸਾਨ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਜਾਂ ਇੱਜ਼ਤ ਨੂੰ ਠੇਸ ਪਹੁੰਚਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ defamation (ਮਾਨਹਾਨੀ) ਦਾ ਨਾਮ ਦੇ ਕੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਕਰੋੜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਹਿਬਰ ਅਤੇ ‘ਜੀਵੰਤ ਗੁਰੂ’ ਦੇ ਨਿਰਾਦਰ ‘ਤੇ ਸਖ਼ਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸਜ਼ਾ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ? ਸਾਡੀ ਮੰਗ ਕਿਸੇ ਨਵੀਂ ਲਿਖਤ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ‘ਜੀਵੰਤ ਰਹਿਬਰ’ ਦੇ ਅਦਬ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਬਣਨ ਵਾਲੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਖ਼ਤ ਸਜ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ‘ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਅਤੇ ਸਥਾਪਿਤ’ ਧਾਰਮਿਕ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ‘ਤੇ ਹੀ ਲਾਗੂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਕਲੀ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਨ ਨਾਲ ਅਪਰਾਧ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਮੀ ਜ਼ਰੂਰ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸਖ਼ਤ ਕਾਨੂੰਨ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਵੱਡਾ deterrent (ਰੋਕ) ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ‘ਫਾਸਟ-ਟ੍ਰੈਕ’ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਲਈ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਅਪਰਾਧ ਦੀ ‘ਨੀਅਤ’ (intent) ਨੂੰ ਮੁੱਖ ਆਧਾਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਪਰਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬੈਠੇ masterminds (ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਰਤਾਵਾਂ) ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜਾਂਚ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੋਵੇ। ਅਕਸਰ ਬੇਅਦਬੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ‘ਮਾਨਸਿਕ ਰੋਗੀ’ ਦੱਸ ਕੇ ਬਚਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਾਨੂੰਨ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਨਿਰਪੱਖ medical board ਦੀ ਜਾਂਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਬਹਾਨੇ ਦੀ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਨਾ ਹੋ ਸਕੇ।

ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਮਸਲੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਦੁਖਦਾਈ ਪਹਿਲੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਅਸੀਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਅਦਬ ਨੂੰ ਵੀ ਸਿਆਸੀ ਚਸ਼ਮੇ ਨਾਲ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਮਸਲਾ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਪਾਰਟੀ ਜਾਂ ਨਿੱਜੀ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਮੁੱਚੀ ਕੌਮ ਦੀ ਆਨ-ਬਾਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨ ਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਵਖਰੇਵਿਆਂ ਕਾਰਨ ਕੁਝ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਸਿਰਫ਼ ਇਸ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦੀਦਾ ਪਾਰਟੀ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਰਕਾਰਾਂ ਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ-ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਾਰਟੀਬਾਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਕੇ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਸਿਰਫ਼ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਜਿਹੇ ਗੰਭੀਰ ਮੁੱਦਿਆਂ ‘ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿੱਜੀ ਹਿੱਤਾਂ ਅਤੇ ਪਾਰਟੀ ਦੀਆਂ ਲਕੀਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਇੱਕ ‘ਕੌਮੀ ਆਵਾਜ਼’ ਬਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਰਦ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਹਰ ਉਸ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਕੌਮ ਉਦੋਂ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਿੱਖੀ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਕਿਰਦਾਰ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਮਾਨਵਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਜੂਝਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅੱਜ ਦੇ ਜਮਹੂਰੀ ਅਤੇ ਸੰਵਿਧਾਨਕ ਦੌਰ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਤਮਿਕ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਾਨੂੰਨੀ ਢਾਲ ਦੀ ਵੀ ਓਨੀ ਹੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਮੰਗ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਜੁਰਮ non-bailable (ਗੈਰ-ਜ਼ਮਾਨਤੀ) ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਦਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰ ਹੋਵੇ। ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਈ ਵਿਕਸਿਤ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੇ ਸਖ਼ਤ ਕਾਨੂੰਨ ਆਸਥਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਾਨੂੰ ਰੋਕਥਾਮ ਲਈ ਵੀ ਠੋਸ ਕਦਮ ਚੁੱਕਣੇ ਪੈਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਰਦੁਆਰਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੀ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰਾਸਤ ਨਾਲ ਜੋੜਨਾ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਭਾਵੁਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਨੀਤੀਵਾਨ ਬਣਨਾ ਪਵੇਗਾ। ਅੱਜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਮੰਗ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕੌਮ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਅਤੇ ਫਰਜ਼ ਹੈ। ਬੇਅਦਬੀ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣਾ ਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹੇ ਵਿਰੋਧੀ ਫਲਸਫੇ ਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਾਤ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਕਾਨੂੰਨ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਗਿਆਨ ਚੇਤਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਅਤੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਮੰਗ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਆਵਾਜ਼ ਬੁਲੰਦ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜੀ ਕੌਮ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦਾ ਅਦਬ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਸਕਦੀ।

ਅਦਬ ਸਾਡੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ – ਗੁਰੂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਕੌਮ ਦੀ ਸ਼ਾਨ!

ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ!
ਅੰਮ੍ਰਿਤਪਾਲ ਸਿੰਘ ਸਚਦੇਵਾ

Author: khireyapunjab

ਸ੍ਰ. ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰੇਮੀ (ਐਡੀਟਰ ਖਿੜਿਆ ਪੰਜਾਬ) ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੇਪਰ 1969 ਵਿੱਚ ਬਾਜ਼ਾਰ ਕਾਠੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਖਿੜਿਆ ਪੰਜਾਬ ਹਫਤਾਵਾਰੀ ਖਾਲੜਾ ਮੰਡੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ । ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਪੇਪਰ ਸ੍ਰ. ਲਛਮਣ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ (ਮਰਹੂਮ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪੰਜਾਬ) ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਹ ਗਿੱਲ ਜੀ ਨਾਲ ਪਰਸਨਲ ਪੀ. ਏ. ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਚਰੇ ਸਨ । ਅਸੀ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਖਿੜਿਆ ਪੰਜਾਬ ਯੂ ਟਿਊਬ ਚੈਨਲ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸੀ । ਹੁਣ ਪਿਤਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਨਿਊਜ਼ ਪੇਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਆਨਲਾਈਨ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ । ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਸਹਾਈ ਹੋਵੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਬੱਲ ਬਖਸ਼ੇ ।