ਖ਼ਾਲਿਸਤਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਜਾਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਮੰਗ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਇਕ ਅਜਿਹੀ ਸੋਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ, ਇਨਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਜੀਉਣ ਦਾ ਹੱਕ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਧੱਕਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਸੇ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਨਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਹਰ ਇਨਸਾਨ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਇਜ਼ਤ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਤੀਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਸਹੂਲਤਾਂ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਪਰ ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਬਾਹਰੋਂ ਜੀਉਂਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕਈ ਵਾਰ ਇਕ ਮੁਰਦੇ ਵਰਗੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਮਕਸਦ ਹੈ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਆਤਮਕ ਸੁਖ।
ਅਸੀਂ ਅਕਸਰ ਸੁਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ “ਕਾਲਾ ਦੌਰ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਕਾਲਾ ਕਿਵੇਂ ਆਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੌਮ ਦੇ ਸੂਰਮੇ ਹੱਕ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ ਡੱਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ? ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਸੂਲਾਂ ਲਈ ਜੰਗਾਂ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ, ਸ਼ਹਾਦਤਾਂ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਣਮਨੁੱਖੀ ਤਸ਼ੱਦਦ ਸਹਿ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਕਸਦ ਨਾਲ ਗੱਦਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਬਾਬਾ ਦੀਪ ਸਿੰਘ, ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ ਅਤੇ ਬੰਦਾ ਸਿੰਘ ਬਹਾਦਰ ਵਾਲੀ ਰਵਾਇਤ ਨੂੰ ਜੀਅ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਕਿਸੇ ਨਿੱਜੀ ਲਾਭ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਅਤੇ ਸਨਮਾਨ ਲਈ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮਾਜ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦਾ ਖ਼ਾਤਮਾ ਹੋਵੇ।
ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਅੱਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ “ਵਿਕਾਸ” ਅਤੇ “ਸੁਨਹਿਰੀ ਦੌਰ” ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਹਕੀਕਤ ਵੱਲ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ ਅੱਜ ਦਾ ਸਮਾਜ ਅੰਦਰੋਂ ਬਹੁਤ ਖੋਖਲਾ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਨੌਜਵਾਨ ਨਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਹਨ, ਕਿਸਾਨ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਕਾਰਨ ਆਤਮਹੱਤਿਆਵਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਬੇਰੁਜ਼ਗਾਰੀ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਕਾਰਨ ਲੋਕ ਮਾਨਸਿਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਾਦਸਿਆਂ, ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਕਾਰਨ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਗਵਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਦੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਮ ਸਮਝ ਕੇ ਕਬੂਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।
ਜੇ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰੀਏ ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਲੋਕ ਹੱਕ ਅਤੇ ਸੱਚ ਲਈ ਮਰਦੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਅੱਜ ਲੋਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਨਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਤਣਾਅ ਕਾਰਨ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੌਮ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਇਨਸਾਨੀਅਤ ਲਈ ਜਜ਼ਬਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਅੱਜ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅੰਦਰ ਖੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੌਰ ਵਿੱਚ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵੀ ਡਰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਲਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਾਲਾ ਦੌਰ ਕਿਹੜਾ ਸੀ—ਉਹ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਲਈ ਡੱਟ ਕੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਅੱਜ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜਦੋਂ ਇਨਸਾਨ ਅੰਦਰੋਂ ਮਰਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਸੁਨਹਿਰੀ ਦੌਰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਇਮਾਰਤਾਂ ਤੇ ਸਹੂਲਤਾਂ ਵਧ ਜਾਣ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਨਸਾਫ਼, ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਾਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਮਿਲੇ।
ਗੁਰਚਰਨ ਸਿੰਘ ਗੁਰਾਇਆ ਜਰਮਨੀ
Author: khireyapunjab
ਸ੍ਰ. ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰੇਮੀ (ਐਡੀਟਰ ਖਿੜਿਆ ਪੰਜਾਬ) ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੇਪਰ 1969 ਵਿੱਚ ਬਾਜ਼ਾਰ ਕਾਠੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਖਿੜਿਆ ਪੰਜਾਬ ਹਫਤਾਵਾਰੀ ਖਾਲੜਾ ਮੰਡੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ । ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਪੇਪਰ ਸ੍ਰ. ਲਛਮਣ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ (ਮਰਹੂਮ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪੰਜਾਬ) ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਹ ਗਿੱਲ ਜੀ ਨਾਲ ਪਰਸਨਲ ਪੀ. ਏ. ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਚਰੇ ਸਨ । ਅਸੀ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਖਿੜਿਆ ਪੰਜਾਬ ਯੂ ਟਿਊਬ ਚੈਨਲ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸੀ । ਹੁਣ ਪਿਤਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਨਿਊਜ਼ ਪੇਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਆਨਲਾਈਨ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ । ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਸਹਾਈ ਹੋਵੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਬੱਲ ਬਖਸ਼ੇ ।
