ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਰਾਜਨੀਤਕ ਅਮਲ ਕੇਵਲ ਉਸਦੇ ਨਿੱਜੀ ਗੁਣਾਂ ਜਾਂ ਔਗੁਣਾਂ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸਦੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ, ਸੋਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਬੱਧਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਕਾਰਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਵਿਹਾਰ ਅਕਸਰ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਦੀ ਸੋਚ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਸਹੀ ਅਤੇ ਹਕੀਕੀ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਉਸਦੇ ਬਾਹਰੀ ਅਮਲਾਂ, ਬਿਆਨਾਂ ਜਾਂ ਰਾਜਨੀਤਕ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਜ਼ਰੂਰੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਹਰ ਕਦਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਸੋਚ, ਮਕਸਦ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਧੁਰੇ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ।
ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਨੀਤਕ ਵਿਹਾਰ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਪਰਛਾਵਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਅਸਲ ਸੱਚਾਈ ਉਸ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵਿਹਾਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਸਮਾਜ ਜਾਂ ਕੌਮ ਕੇਵਲ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅਮਲਾਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਮਨਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਅਸਲ ਰਾਜਨੀਤਕ ਚਰਿਤਰ ਦੀ ਪੂਰੀ ਥਾਹ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਹੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਹਿਮ ਅਤੇ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਨੁਕਤਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਜ ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਕੌਮੀ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿੱਜ-ਪ੍ਰਸਤ ਲੀਡਰਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਰਾਜਨੀਤਕ ਕਿਰਦਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਭੁੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭੈੜੇ ਕਾਰਨਾਮਿਆਂ, ਸਿਆਸੀ ਸਮਝੌਤਿਆਂ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦਿਤ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪੰਥ ਅਤੇ ਕੌਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਧਿਰਾਂ ਦੇ ਕਈ ਆਗੂ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਪਰਲੇ ਪੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਕੇਵਲ ਰਾਜਨੀਤਕ ਅਮਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਅਮਲ ਕਿਸ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ ਹਨ।
ਅਸਲ ਲੋੜ ਸਿਰਫ਼ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੋਸਣ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ “ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਮਾਂ” ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਸੋਚ ਨੂੰ, ਉਸ ਰਾਜਨੀਤਕ ਧਾਰੇ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਮਨੋਵਿਰਤੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਕੌਮ ਉਸ ਮੂਲ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਬਿਮਾਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਕੇਵਲ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਵਿਅਕਤੀ ਤਾਂ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇਕਰ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਜਿਉਂ ਦੀ ਤਿਉਂ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਚਰਿਤਰ ਨਵੇਂ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਸ ਲਈ ਕੌਮਾਂ ਦੀ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਢਾਂਚਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਨੀਤਕ ਇਤਿਹਾਸ ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਈ ਵਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਸੋਚ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਇਹੀ ਸਬਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਖ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਸਕ ਜਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਜ਼ੁਲਮ, ਧਾਰਮਿਕ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦੇ ਦਮਨ ਦੀ ਉਸ ਸੋਚ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੀ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਅਨਿਆਂ ਅਤੇ ਜਬਰ ਦੇ ਪੂਰੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਢਾਂਚੇ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮਕਾਲੀ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੇਤਾ ਜਾਂ ਪਾਰਟੀ ਨੂੰ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਮੂਲ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਸੋਚ, ਸੱਤਾ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ ਏਜੰਡੇ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਨੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰੁਝਾਨ ਨਵੇਂ ਨੇਤਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਜਾਗਰੂਕ ਕੌਮਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮੱਸਿਆ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸਦੇ ਮੂਲ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਿੱਖ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ ਹੈ ਕਿ ਕੌਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਆਗੂ ਦੇ ਗਲਤ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਰਾਜਨੀਤਕ ਸੋਚ ਕਾਰਨ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਨਿੱਜੀ ਸਵਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਕੌਮੀ ਹਿੱਤਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰੱਖਿਆ। ਕਈ ਵਾਰ ਕੌਮ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਲੀਡਰ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਜਾਂ ਅਸਫਲਤਾ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਰੁਝਾਨ ਵੱਲ ਘੱਟ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਅਧੀਨ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਤਾ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੂੰ ਤਰਜੀਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਚਿਹਰੇ ਬਦਲਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਰਾਜਨੀਤਕ ਵਿਹਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੁਨਿਆਦੀ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
ਸਿੱਖਾਂ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪਾਰਟੀ ਸ਼੍ਰੋਮਣੀ ਅਕਾਲੀ ਦਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੌਰਾਂ ਦੌਰਾਨ ਅਨੇਕ ਆਗੂ ਆਏ ਅਤੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਪੰਥਕ ਸਿਆਸਤ ਦੀ ਥਾਂ ਪਰਿਵਾਰਵਾਦ, ਸੱਤਾ-ਕੇਂਦਰਿਤ ਰਾਜਨੀਤੀ ਜਾਂ ਸਮਝੌਤਾਵਾਦੀ ਰੁਝਾਨ ਹਾਵੀ ਹੋਏ, ਪਾਰਟੀ ਨਿਘਾਰ ਵੱਲ ਗਈ। ਇਸ ਨਿਘਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਦੌਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸਿੰਘ ਬਾਦਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਜਿਸਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅੱਜ ਵੀ ਨਿਰੰਤਰ ਜਾਰੀ ਹਨ। ਅੱਜ ਇਹ ਸਮੱਸਿਆ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਾਜਨੀਤਕ ਸੋਚ ਅਤੇ ਰੁਝਾਨ ਦੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਕੇਵਲ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਉਸ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਜਿਹੇ ਫ਼ੈਸਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਸਿੱਖ ਕੌਮ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸ ਇਹੀ ਸਿੱਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਘਰਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੌਮ ਨੇ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਚਿਹਰੇ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚਿਹਰੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਉਭਰ ਆਈ। ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਕੌਮ ਨੇ ਮੂਲ ਵਿਚਾਰਧਾਰਕ ਕਾਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਉੱਥੇ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ, ਮਕਸਦ ਅਤੇ ਕੌਮੀ ਹਿੱਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਫ਼ਲ ਰਹੀ।
ਇਸ ਲਈ ਅੱਜ ਵੀ ਲੋੜ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰੀਏ; ਲੋੜ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਹੈ ਕਿ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦੇ ਉਹਲੇ ਲੁਕੀ ਉਸ ਰਾਜਨੀਤਕ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਕੌਮੀ ਹਿੱਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿੱਜੀ ਸਵਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਦ ਤੱਕ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ, ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਚਿਹਰਿਆਂ ਦਾ ਬਦਲਣਾ ਵੀ ਕਿਸੇ ਸਥਾਈ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਗਾਰੰਟੀ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ।
Author: khireyapunjab
ਸ੍ਰ. ਸੰਤੋਖ ਸਿੰਘ ਪ੍ਰੇਮੀ (ਐਡੀਟਰ ਖਿੜਿਆ ਪੰਜਾਬ) ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਪੇਪਰ 1969 ਵਿੱਚ ਬਾਜ਼ਾਰ ਕਾਠੀਆਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ । ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੱਝ ਸਮਾਂ ਖਿੜਿਆ ਪੰਜਾਬ ਹਫਤਾਵਾਰੀ ਖਾਲੜਾ ਮੰਡੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ । ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਮਹੀਨਾਵਾਰੀ ਪੇਪਰ ਸ੍ਰ. ਲਛਮਣ ਸਿੰਘ ਗਿੱਲ (ਮਰਹੂਮ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਪੰਜਾਬ) ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿਉਂ ਕਿ ਉਹ ਗਿੱਲ ਜੀ ਨਾਲ ਪਰਸਨਲ ਪੀ. ਏ. ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਚਰੇ ਸਨ । ਅਸੀ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਖਿੜਿਆ ਪੰਜਾਬ ਯੂ ਟਿਊਬ ਚੈਨਲ ਚਲਾ ਰਹੇ ਸੀ । ਹੁਣ ਪਿਤਾ ਜੀ ਵਲੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਨਿਊਜ਼ ਪੇਪਰ ਪੰਜਾਬੀ ਆਨਲਾਈਨ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ । ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਸਹਾਈ ਹੋਵੇ ਪੰਜਾਬ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਬੱਲ ਬਖਸ਼ੇ ।
